مراقبت و كنترل آنفلوانزای فصلی - قسمت دوم

عامل عفونت:

 ویروس انفلوانزا از خانواده ارتومیكسوویریده است كه سه تیپ A  و B و C دارد .انفلوانزای تیپ A با زیر گروه های (H2N2 ،H3N2،H1N1) توانسته است همه گیری ها و جهان گیری های بیماری را ایجاد كند،ویروس تیپ B با میزان كمتری مسئول ایجاد همه گیری های منطقه ای یا گسترده و تیپ C در ایجاد موارد تك گیر و همه گیری های كوچك موضعی نقش داشته است.

بیماری آنفلوانزای نوع B  ممكن است تا اندازه ای خفیف تر از بیماری آنفلوانزای نوع  A باشد. عفونت آنفلوانزای نوع C به شكل سرماخوردگی بدون تب دیده می شود.

آنفلوانزا به شكل جهانگیر،همه گیری های وسیع ، كوچك ، منطقه ای و تك گیر مشاهده می گردد. در همه گیرهای بزرگ شكل شدید یا كشنده بیماری بیشتر نزد سالمندان و افرادی كه به دلیل عوارض مزمن قلبی ، ریوی ، كلیوی ، بیمار یهای متابولیك ، كم خونی و یا نارسایی ایمنی ناتوان شده اند مشاهده می شود.

اپیدمیولوژی :

 اهمیت آنفلوانزا در سرعت انتشار همه گیری ها ، وسعت و تعداد مبتلایان و شدت عوارض آن، به خصوص ذات الریه ویروسی و باكتریایی می باشد.

مخزن:

انسان مخزن اولیه ویروس های آنفلوانزای انسانی است. حیوانات پستاندار مثل خوك و پرندگان احتمالاً به عنوان مخازن سروتیپ های ویروسی جدید برای انسان به دلیل نوتركیبی ژنتیكی ویروس های انسانی و حیوانی، عمل می كنند.

یك زیرگونه جدید ویروس آنفلوانزا با آنتی ژن جدید می تواند از طریق ابتلای افرادی كه فاقد ایمنی نسبت به آن هستند باعث ایجاد پاندمی (جهان گیری) بیماری گردد.

روش انتقال:

مهم ترین راه انتقال ویروس در محیط های بسته پر جمعیت مثل اتوبوس از طریق هوا می باشد. از آنجا كه ویروس آنفلوانزا ممكن است ساعت ها در شرایط سرد و رطوبت كم در محیط زنده بماند،انتقال ویروس از طریق ترشحات آلوده نیز می تواند صورت گیرد.

دوره كمون:

این مدت كوتاه بوده و معمولاً بین 1 تا 3 روز است.

دوره واگیری:

دفع ویروس احتمالاً در بالغین بین 3 تا 5 روز بعد از بروز نشانه های بالینی بیماری و در كودكان تا 7 روز بعد از آن ادامه خواهد داشت.