مراقبت و كنترل آنفلوانزای فصلی - قسمت اول

تعریف :

انفلوانزا بیماری ویروسی حاد دستگاه تنفسی است كه با تب، سردرد، درد عضلانی، تعریق، آبریزش بینی، گلودرد و سرفه تظاهر می كند. سرفه اغلب شدید و برای مدتی ادامه می یابد ولی سایر نشانه های بیماری بعد از 2 تا 7 روز خود به خود بهبودی پیدا می كنند. شناسایی بیماری معمولاً براساس مشخصات اپیدمیولوژیك آن صورت گرفته و موارد تك گیر آن را فقط با كمك روش های آزمایشگاهی می توان تشخیص داد. انفلوانزا در افراد مختلف ممكن است از سایر بیماری های ویروسی دستگاه تنفس قابل تشخیص نباشد.

یافته ها و علائم بالینی:

 آنفلوانزای بدون عارضه به طور مشخص با حمله ناگهانی علائم بعد از یك دورة كمون 1 تا 3روزه شروع می شود. بسیاری از بیماران می توانند زمان شروع علائم را ذكر كنند.

علائم عمومی غالب بوده و شامل تب، لرز،سردرد، درد عضلانی، بی حالی و بی اشتهایی می باشد.

معمولاً درد عضلانی یا سردرد بیشترین علامت مشكل سازاست و شدت آن مرتبط با اوج تب است. درد عضلانی ممكن است در اندام ها و یا عضلات ناحیه پشت دیده شود.

در كودكان علایم گوارشی (اسهال،تهوع،استفراغ) می تواند تنها علامت بیماری باشد و درد عضلات ساق پا ممكن است به طور واضحی وجود داشته باشد. درد مفاصل به طور شایع دیده می شود.

درد شدید در عضلات چشم می تواند به وسیله نگاه كردن به اطراف تشدید شود. علائم چشمی دیگر شامل اشك ریزش و سوزش چشم است.

علائم عمومی معمولاً به مدت 3 روز باقی می مانند.

علائم تنفسی شامل سرفه خشك، درد شدید گلو، انسداد و ترشح بینی است. این علائم به طور معمول در شروع بیماری وجود دارند اما تحت تأثیر علائم عمومی پوشانده می شوند. همچنین خشونت صدا و خشكی یا ناراحتی گلو ممكن است وجود داشته باشد اما این علائم وقتی كه علائم عمومی كمرنگ می شوند ظاهر شده و 3 تا 4 روزبعد از فروكش كردن تب باقی می مانند.

سرفه اكثراً وجود داشته و سخت ترین علامت است و ممكن است همراه با ناراحتی یا سوزش زیر جناق سینه باشد.

بالغین مسن ممكن است فقط تب بالا، سستی و گیجی بدون شكایات تنفسی مشخص داشته باشند. به علاوه طیف گسترده ای از علائم در بالغین سالم وجود دارد ( از علائم كلاسیك آنفلوانزا تا بیماری خفیف یا عفونت بدون علائم ) .

تب یافته بالینی بسیار مهمی است، تب معمولاً به سرعت تا 37/8 الی 40 درجه سانتی گراد بالا رفته و اغلب در شروع بیماری به 41 درجه سانتی گراد می رسد و همراه با افزایش علائم عمومی است. تب معمولاً مداوم بوده اما می تواند منقطع باشد (بخصوص اگر داروهای ضد تب تجویز شده باشد). در روز دوم یا سوم بیماری افزایش درجه حرارت معمولاً 5.0 تا 1 درجه كمتر از روز اول می گردد و علائم عمومی كاهش می یابد.

عموماً دوره تب 3 روز است اما ممكن است 4 تا 8 روز طول بكشد. در تعداد اندكی از بیماران، پیك دوم تب در روز سوم یا چهارم اتفاق می افتد.

بیماری آنفلوانزای بدون عارضه به طور كلی یك بیماری خود محدوده شونده بوده و بهبودی به سرعت ایجاد می شود اما بسیاری از بیماران كاهش قوای جسمانی یا انرژی (ضعف) را برای یك هفته یا بیشتر دارند.