اوتیسم و عوامل محیطی موثر بر آن

اوتیسم و عوامل محیطی موثر بر آن

اوتیسم، گروهی از اختلات رشد مغزی می باشد که تحت عنوان طیف اختلالات اوتیسم شناخته می شود. همچنین می توان گفت اوتیسم (درخودماندگی) نوعی اختلال رشدی از نوع روابط اجتماعی است که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیرطبیعی مشخص می‌شود. این اختلال در رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارت های ارتباطی تاثیر گذار می باشد.

علائم و نشانه های اوتیسم :

افراد مبتلا به اوتیسم علایم و نشانه های مختلفی را با شدت های متفاوت از خود بروز می دهند ولی نکته مشترک در این بین عدم برقراری ارتباط و تعامل با دیگران در همه آنها مشاهده می شود.

اوتیسم در تمام طول زندگی همراه با فرد خواهد بود و زندگی شخص مبتلا را تحت تاثر قرار می دهد و در نهایت با مشکلاتی از قبیل صرع، اختلال خواب و گوارش همراه خواهد شد. در حال حاضر هیچ گونه درمان موثری برای درمان علائم اوتیسم وجود ندارد.

علائم این اختلال تا پیش از سه سالگی بروز می‌کند و علّت اصلی آن ناشناخته‌ است.‌ به کسانی که این اختلال را دارند اوتیستیک‌ یا درخودمانده گفته می‌شود. از سال 2000 تا 2013 تعداد کودکان اوتیسمی دوبرابر شده است. اوتیسم در پسران 5 برابر بیشتر از دختران مشاهده شده است.

عوامل محیطی تاثیرگذار بر اوتیسم :

نتایج نشان می دهند که مواجهه با آلودگی هوا در اوایل زندگی به عنوان یک عامل خطر برای اوتیسم به حساب می آید. مطالعه ای که در سال 2011 صورت گرفته بود نشان داد که کودکانی که در دوران جنینی یا نوزادی در فاصله کمتر از 400 متری بزرگراه ها بودند احتمال ابتلا به اوتیسم در آنها دو برابر بیشتر بوده است. همچنین مطالعه ای که در سال 2013 صورت گرفت، نتایج نشان داد که ارتباط مستقیمی بین آلودگی هوای ترافیکی و افزایش خطر ابتلا به  اوتیسم وجود دارد.

رژیم غذایی  مناسب یا مصرف ویتامین ها در دوران بارداری می تواند از ابتلا به این بیماری بکاهد.

چاقی و دیابت مادر که با التهاب همراه است، ارتباط بسیار قوی با اوتیسم دارد. از دیگر عوامل محیطی می توان به عنصر جیوه الی موجود در بافت ماهی اشاره نمود که می تواند تاثیر گذار باشد.

همچنین محققان امروز بر تاثیر منفی آلاینده هایی مانند: فلزات سنگین و آفت کش ها بر روی رشد اولیه مغز و بیماری اوتیسم تاکید دارند.

علی اکبر محمدی

عضو هیئت علمی گروه بهداشت دانشگاه علوم پزشکی نیشابور