با حضور جمعی از مسئولان عالی رتبه، خیرین سلامت و  رییس و معاونان دانشگاه علوم پزشکی نیشابور، آیین کلنگ‌زنی مرکز جامع تشخیصی و‌درمانی سرطان نیشابور برگزار شد. در این مراسم، مهندس جعفر تقی‌پور، فرزند خیر نیک‌اندیش حاج محمد تقی‌پور، با اعلام تعهد مالی و مدیریتی کامل برای اجرای این پروژه، از تحقق یکی از آرزوهای دیرینه‌اش برای کاهش آلام بیماران سرطانی شهر سخن گفت.

مهندس تقی‌پور با تأکید بر اینکه پروژه فعلی به‌طور کامل با سرمایه‌گذاری شخصی حاج اقای تقی پور انجام خواهد شد، افزود: امروز تصمیم گرفتیم بدون اتکا به منابع دولتی، این پروژه را به سرانجام برسانم. دیدن رنج بیماران و خانواده‌هایی که برای درمان سرطان ناچار به سفرهای پرهزینه و طاقت‌فرسا به شهرهای اطراف بودند، برایم غیرقابل تحمل شده بود. اینجا فقط یک ساختمان نیست، یک ضرورت حیاتی برای منطقه شمال‌شرق خراسان است.

مهندس تقی پور گفت: ساختمان این مرکز با اعتباری بالغ بر ۶۰ میلیارد تومان احداث خواهد شد، اما بخش قابل توجه طرح، تأمین تجهیزات پرتودرمانی با فناوری بالا به ارزش بیش از ۳۵۰ میلیارد تومان است.

این تجهیزات، شامل دستگاه‌های شتاب‌دهنده خطی و سیستم‌های حفاظت پرتویی پیشرفته خواهد بود که به‌گفته‌ی مهندس تقی‌پور، برای اولین بار در منطقه پیاده‌سازی می‌شوند.

وی درباره ویژگی‌های فنی این پروژه توضیح داد: ساخت اتاق‌های پرتودرمانی مستلزم رعایت استانداردهای بسیار سختگیرانه‌ای‌ست. ضخامت دیوارها و سقف‌ها باید سه متر باشد تا ایمنی کامل بیماران و کارکنان تضمین شود. خوشبختانه تیم فنی متخصصی همراه ما هستند و پیش‌بینی می‌کنیم ظرف ۱۲ ماه فاز اول پروژه آماده بهره‌برداری باشد.

در ادامه سخنان خود، مهندس تقی‌پور از نقش محوری دکتر غزاله دوست‌پرست، رئیس دانشگاه علوم پزشکی نیشابور، و مهندس مهرپویان، معاون توسعه مدیریت دانشگاه در تسریع و حمایت همه‌جانبه از این پروژه قدردانی کرد.

او گفت: دکتر دوست‌پرست با تمام توان پیگیر پیشبرد پروژه بودند. مهندس مهرپویان نیز از مدیرانی است که باید قدرشان را دانست. تجربه موفق ایشان در راه‌اندازی سه مرکز مشابه در سبزوار، پشتوانه‌ای ارزشمند برای ماست.

وی همچنین از همراهی فرماندار نیشابور مهندس مهدی دونده، دکتر متولی‌زاده رییس مجمع خیرین سلامت و سایر مسئولان محلی نیز تقدیر کرد و خطاب به مردم نیشابور گفت: ما نیشابوری‌ها باید کنار هم بایستیم. این پروژه فقط یک سازه‌ی درمانی نیست؛ نماد همبستگی، امید و شرافت یک شهر است. آرزو دارم هیچ بیماری برای درمان مجبور به ترک خانه‌اش نباشد.